W!Games maakte twee jaar geleden furore als de eerste Nederlandse gamestudio met een Wii-game in de winkel. Maar na My Horse & Me werd het ineens heel stil rond de Amsterdamse studio. Tot nu...
GEPUBLICEERD IN CONTROL NUMMER 14
Als in 2007 de deadline van W!Games’ eerste titel nadert, krijgt het personeel het zwaar. Heel zwaar. Dankzij een bijna onmogelijk te halen deadline, zijn logeerpartijen op kantoor eerder regel dan uitzondering.
My Horse & Me, de eerste Wii-game van Nederlandse bodem, gaat echter op tijd de deur uit, krijgt direct de zege van Nintendo en verkoopt bijna 300 duizend exemplaren. De voorspelbaar lage scores op review-verzamelsites als Metacritic.com en Gamerankings.com ten spijt (een paardenspel voor meisjes hoeft nu eenmaal niet te rekenen op enthousiasme onder shooter-fans): uitgever Atari wil een vervolg.
De publisher heeft zichzelf verplicht de opdracht voor de ontwikkeling van My Horse & Me 2 eerst bij de Amsterdamse studio aan te bieden. Managing Director Guy Melis en (de inmiddels vertrokken) studiobaas Jan-Pieter van Seventer zeggen echter ‘nee’. Die beslissing wordt niet licht genomen. De strakke deadline van Atari betekent dat de game (voor vier verschillende platformen) in acht maanden gemaakt moet worden. Melis en Van Seventer zijn bang dat W!Games in die korte tijd niet de gewenste kwaliteit kan leveren en ze nemen een moeilijke, maar weloverwogen beslissing. Ze verruilen de relatieve zekerheid van een deal voor een tweede en wellicht zelfs derde paardengame voor een groter avontuur en verleggen daarmee de koers van de studio radicaal.
Melis heeft tot de dag van vandaag geen spijt van die beslissing. In de studio aan het Amsterdamse Damrak licht de Managing Director zijn beslissing toe: “Als je bouwt aan een studio, moet je niet alleen kijken naar cijfers, het gaat boven alles om mensen. En ik zag dat die er doorheen zaten. Bovendien is het wel cool om de eerste Nederlandse studio te zijn die een Wii-game heeft gebouwd, om nou nog eens twee jaar met paarden bezig te zijn, zagen de meesten hier niet zo zitten. Ik denk dat als we My Horse 2 toch hadden gedaan, een deel van de medewerkers was weggelopen.”
Nieuwe wereld
Melis en Van Seventer namen de gedurfde beslissing in de wetenschap dat sommige medewerkers al werkten aan de vervanging van de paardenstal. Er broeide iets moois in de studio. In de geest van enkelen ontstond langzaam een nieuwe wereld en het duurde niet lang voordat het zaadje van tomeloze fantasie kiem vatte bij de rest.
Het verlies van het IP van My Horse & Me bleek een zegen. Verlost van de molensteen van verplichting, creëerde de studio een eigen wereld. De rijkelijk vloeiende fantasie in dat post-paarden-tijdperk resulteerde in een wereld waar natuur en industrie elkaar vinden in een ongemakkelijk verbond. Een wereld die raakvlakken heeft met de onze maar niet van hier is. Een wereld ook, die in ontwikkeling is. Elke dag nog ontstaan er verhalen, wordt er gebouwd aan de toekomst en dieper gegraven in het verleden. Een wereld die nog geen naam draagt, maar wel al tot leven is gewekt in de vele tekeningen van het concept art-team. En in een game...
In ruil voor een paar tekeningen en een verhaaltje, gooide Melis een deal die de studio voor enkele jaren kon bekostigen zo de prullenbak in. Durf daarmee maar eens aan te komen bij je investeerders, zeker als een van hen een echte paardenfreak is. Melis ging het aan en wist hen achter het plan te krijgen. “Ze zijn ingestapt op basis van de eerste game, maar zitten er niet in voor de snelle winst. Het nieuwe IP was al ver gevorderd en we hadden een goed zakelijk verhaal.”
Verkoopcijfers
Dat zakelijke verhaal klinkt ongeveer zo: W!Games heeft het IP van My Horse & Me als onderdeel van de publishing deal overgedaan aan Atari. De waarde van een studio is voor een groot deel gebaseerd op het IP waarover ze beschikt. Het creëren van eigen IP is dus, zeker op termijn, waardevoller dan andermans games ontwikkelen.
Dan de keuze voor het platform: hoewel de studio inmiddels de Wii door en door kent, tonen verkoopcijfers aan dat third-party development voor dat platform ‘lastig’ is. Hierdoor kwamen al snel de Xbox 360 en de PlayStation 3 in beeld, of meer speciefiek de online-winkels van die platformen: Xbox Live Arcade (XBLA) en het PlayStation Network (PSN). Voor een grote, retailgame ontbrak het de studio immers aan middelen.
W!Games beschikt over relatief veel programmeurs (opvallend, andere studio’s lijken daar altijd een gebrek aan te hebben) en dus was de volgende beslissing ook geen moeilijke: het bouwen van een eigen engine. Marketing Manager Marco van Haren (ex-Khaeon): “We hebben geëxperimenteerd met bijvoorbeeld de Unreal Engine 3, maar de kosten voor een licentie zijn erg hoog en dan zit je er zelf toch nog de hele tijd aan te sleutelen.” Inmiddels is de “Blue Engine” up and running op de PlayStation 3 en de Xbox.
Gecalculeerd risico
W!Games wil op basis van het nieuwe IP (“een interne creatieve grabbelton voor developers”) minimaal twee games per jaar uitbrengen, ontwikkeld door teams van maximaal tien, vijftien man. Van Haren noch Melis willen exacte cijfers noemen, maar uit hun verhalen valt af te leiden dat de studio rekening houdt met verkopen van tussen de 100 en 250 duizend per platform.
Kijkend naar soortgelijke games op genoemde platformen, lijkt dat niet eens onrealistisch. Het blijft een risico, maar op zijn minst een gecalculeerd risico. Voorwaarde is wel dat de games dan goed zijn. Nee, voorwaarde is dat de games zo ongelooflijk goed zijn dat ze in de vloedgolf aan downloadables boven komen drijven.
Control durft te stellen dat ten minste de eerste in de rij, een turn-based strategy spel dat luistert naar de naam Greed Corp, waarschijnlijk wel blijft drijven. Om te begrijpen wat er zo goed is aan de game die ons wordt getoond op de PlayStation 3, gaan we even terug naar de door W!Games gecreëerde wereld.
Afbrokkelend land
Het land, het eiland is omgeven door wolken, zover het oog ziet. Wat er voorbij die wolken ligt, weet niemand. Hoe diep de wolken gaan is onbekend. De enkele moedige onderzoeker die afdaalt in de dikke mist, keert niet terug.
Het land zelf is rijk aan natuurlijke bronnen die de mens al eeuwenlang naar boven haalt. Bewoners en natuur leefden in harmonie, tot een recente industriële revolutie die natuurlijke balans verstoorde. Machines verlichten het werk en halen nu steeds sneller, steeds meer delfstoffen naar boven. Plots ontstaan scheuren in het landschap. Door het niet aflatende winnen van delfstoffen, nemen de scheuren toe in aantal en worden steeds dieper. Uiteindelijk scheuren hele stukken land los en storten in de peilloze diepte. De habitat wordt langzaam steeds kleiner. De bewoners die van oudsher vreedzaam met elkaar leefden, voelen het afbrokkelende land als een strop die langzaam strakker rond hun nek wordt getrokken. Verschillende facties vormen zich en iedereen vecht voor zijn plek op het land dat nog over is.
En ongeveer daar begint het spel.
Na al die visueel overdonderende presentaties en tekeningen is het even wennen aan het uiterlijk van Greed Corp (waarvan een beta draait op de PlayStation 3). Het is een stilistische interpretatie van de wereld. Een bordspel uitgevoerd in 3D, een turn based strategy die op een slimme manier het conflict van de verschillende partijen om grondstoffen en verdwijnend land heeft vertaald naar gameplay. Gamedesigner Nikki Kuppens: “Centraal in de overkoepelende visie staat hebzucht. Hebzucht van de mens is de ondergang van de wereld. Vandaar de naam Greed Corp.”
Maximaal vier spelers vechten het uit op een veld waar het land als een soort pilaren uit de wolken omhoog steekt. De gameplay is een variant op Risk, maar met een twist. Analoog aan het verhaal, zakt een pilaar telkens wanneer een speler dat gebied gebruikt voor het mijnen van resources. Zakt een pilaar te ver, dan stort deze samen met de gebouwen en units daarop (op een visueel zeer aantrekkelijke wijze) in de diepe mist. Het zet de speler voor een interessante tactische keus: resources binnenhalen is nodig om units te kopen, maar elke ronde verdwijnt daardoor een stuk land. Op een speelveld met steeds minder vlakken moet de speler als laatste zien over te blijven.
Wat volgt is een tactisch schaakspel, met een vleugje Risk dat door tijdsdruk (elke beurt duurt maximaal 60 seconden) en de instortende pilaren een even zenuwslopende als vermakelijke bezigheid is.
Download-hit
De game valt of staat bij een gedegen tutorial en een goede balancing voor de singleplayer. W!Games geeft zichzelf (ook afhankelijk van een slot voor Live Arcade of PlayStation Network) twee maanden om de game af te maken. Dan volgt de eerste stap in wat uiteindelijk moet leiden tot een volwaardige console game die speelt in het nieuwe universum.
Van Haren: “Of het nou een RPG is of een action-adventure, uiteindelijk willen we wel een een keer een echte grote game bouwen rond deze locatie en thematiek.” Maar zover is het nog lang niet. Eerst moet W!Games bewijzen dat het meer kan dan alleen prachtige werelden verzinnen. Een nieuw IP is niks waard zonder gedegen games, dus alle pijlen zijn gericht op Greed Corp, dat dit IP op de kaart moet zetten. Toch? “Nou nee”, legt Van Haren de enigszins verbaasde verslaggevers uit. “Ja, Greed Corp is volledig gebaseerd op de wereld, maar nee, het zal niet direct officieel als zodanig worden gelanceerd. Pas als we een aantal games met enig succes naar de markt hebben gebracht, zullen we het IP als zodanig branden. Spelers zien natuurlijk al veel eerder de overeenkomst tussen de verschillende games, maar officieel zal er nog geen verband zijn.”
W!Games zal Greed Corp zelf uitgeven. Een plaats in de PlayStation-shop is al verzekerd en ook in slot in de Xbox Live Arcade-etalage lijkt een zekerheid. Een tweede game is inmiddels in productie en een derde bevindt zich in de concept-fase. Wat er ook gaat gebeuren, de geschiedenis van W!Games heeft een interessante wending genomen. Niet langer is het de studio van “die paardengame”, die “afsplitsing van reclamebureau Woedend” of “die club waar je toch nooit meer iets van hoort”. W!Games neemt een risico, maar heeft een grote groep talent in huis, goede ideeën en een intrigerende wereld, maar vooral ook een game. Een game met de potentie een grote download-hit te worden. Over een paar maanden weten we het. |
