Ard Bonewald, producer bij GameHouse (voorheen Zylom), doet de anekdote uit de doeken over een game die wel, niet, wel, niet naar de ijskast wordt verbannen.
GEPUBLICEERD IN CONTROL NUMMER 2
Wie kent het niet? Je werkt hard aan een toffe game en dan trekt iemand er ineens de stekker eruit. Of zoals ze dan zeggen: “We stoppen het even in de ijskast.” Zeg nou zelf, wie heeft er ooit zo’n project terug gezien? Of het ontdooien een game goed doet… tja, dat laat ik graag even in het midden. Maar laat ik wel vertellen hoe een enthousiaste groep jonge professionals een game uit die ijskast kregen.
Enigmatische naam
Ik werkte destijds bij gamesmaker D – ooit opgericht door een David en een Alex. We werkten aan een racegame, racen over bekende wegen doet het nu eenmaal goed. D was bezig met een heel grote game, dat zou het helemaal worden; en met een klein team aan een kleine game. Ik zat in dat kleine team, dat hard ploeterde om er iets mooi van te maken. “Project Sunflower” was de enigmatische naam en niet vanwege een tractor race over de zonnebloem velden, maar om eens geen gezeur te hebben in de trant van “Is dit nu een werktitel of de echte naam?” “Project Sunflower?” vraag je je wellicht af, ken ik dat? Heb ik het wel eens gespeeld? Laat ik beginnen bij het begin.
Recept voor succes
We krijgen de opdracht een racegame te maken met auto’s, vette stunts, bekende stranden, mooie beach babes en natuurlijk veel zon. Je voelt hem al… een recept voor succes. We beginnen met een relatief klein en onervaren team. Al protypend komt de game tot leven en krijgen we er steeds meer zin in. Tot het moment dat we op een ochtend bij een meeting moeten komen en even moeten tekenen zodat ze weten wie er aanwezig is geweest. Wat blijkt? We zijn net iets sneller gegroeid dan onze omzet en er moeten mensen uit.
Geen grap
Dan sta je daar met een grote groep van je collega’s – zeg maar vrienden – en word je vervolgens op afroep een kamertje binnen gehaald. Een voor een naar binnen en wie met een brief naar buiten komt, is ontslagen – lege handen betekenen dat je je baan nog hebt. Een vreemd gevoel om daar te staan en de gezichten te zien van de mensen die naar buiten komen. Sommigen werken er al jaren en kunnen gaan, anderen amper een week en mogen blijven. Tja, dat zijn geen grappen.
Ondanks de klappen werken we door – we werken immers aan games omdat we leuk vinden, niet alleen voor het geld... toch? Ons team was al klein, nu de helft is ontslagen rijst de vraag: hoe ‘klein’ moet de ‘kleinere’ titel van D eigenlijk worden?
Zo klein dus...
Dat antwoord komt als we op een dag op ons werk komen en D bedacht blijkt te hebben dat het ontslaan van mensen betekent dat onze game in de ijskast moest. Zo kunnen de overgebleven mensen aan de ‘grotere’ game werken.
Nu had D niet echt veel aandacht besteed aan de voortgang van onze protypen, we waren immers de ‘kleinere’ game. Goed, de helft van je team is ontslagen en je game wordt in de ijskast gezet zonder dat D er echt naar heeft gekeken of onze prototypen heeft gespeeld.
Dat is het moment dat we denken: “IJskast, IJSKAST?! Wij zullen jullie eens even vertellen wat je met die ijskast kunt!” Vanaf dat moment werken we nog gedrevener en nog harder. Veel tijd hebben we niet meer, maar onze game gaat niet zomaar de ijskast in. Als ie al in de ijskast komt, dan met vuurwerk!
We ronden onze prototypen af tot een installeerbare en speelbare demo, we produceren posters, doosjes en als klap op de vuurpijl een presentatie voor D om te laten zien wat voor een game er nu werkelijk in de ijskast wordt gezet. Zo gezegd zo gedaan.
Smeg-ijskast
Op de dag van de presentatie richten we in stijl een presentatieruimte in; we hebben computers die de verschillende elementen van de game laten zien; we hebben speelbare demo’s, we hebben filmpjes en houden een gloedvol betoog.
Uiteindelijke presenteren we de game door de deur van een schitterende SMEG-ijskast open te trekken om de inhoud te onthullen: onze game schitterend in het lampje van het koelapparaat! Iedere aanwezige krijgt de game zo uit de ijskast in zijn handen gedrukt. Het ziet eruit alsof ie zo in de winkel kan: doosje, hoesje, boekje, the whole Shebang! D is stomverbaasd, over de game – maar ook over de toewijding van het team en wat voor een prestatie zij onder deze omstandigheden heeft neergezet.
Ander verhaal
Ik ben nog steeds trots op het feit dat we “Project Sunflower” op zo’n goede manier in de ijskast hebben gezet. Zo goed zelfs dat hij er definitief weer is uit gehaald. Maar dat is een heel ander verhaal. |
