David Cage van Quantic Dream, het brein achter de PS3 exclusive Heavy Rain, is op zoek naar de grenzen van het gameverhaal. “In de komende tien jaar is er een Citizen Kane voor games.”
CONTROL@GDC 2009 EURO
Emotie in games is tegenwoordig een hot issue, Dat is wel eens anders geweest herinnert Cage zich: “Niemand had het tien jaar geleden over emotie in games. Journalisten vroegen welke wapens ik in mijn spel had en hoeveel vijanden op het scherm konden. Het kwam niet eens in ze op dat dit medium tot veel meer in staat is dan alleen maar dom vermaak.” De situatie is inmiddels veranderd. Voor veel publishers is de term emotie nu juist een selling point, maar het is niet het soort emotie waar Cage warm voor loopt: “Er verschil tussen primitieve en sociale emoties. Primitieve emoties zijn ingegeven door overlevingsinstinct. Angst, schrik, competitie het zijn allemaal reacties die makkelijk zijn op te roepen. Sociale emoties zijn subtieler en lastiger aan te spreken. Maar dat is juist de emotie die wij willen prikkelen.”
Pure porno
De manier waarop die emotie in games tot nu toe wordt aangesproken is volgens Cage fout. “Verhalen in games zijn nu net pornofilms. Een of ander infantiel verhaaltje gaat vooraf aan de actie die later weer onderbroken wordt door de rest van het verhaaltje in de vorm van een filmpje. Fout! Games zijn interactief! Maak daar gebruik van.” In Heavy Rain doet Cage een eerste aanzet tot het nieuwe verhalen vertellen. Een van de meest in de oog springende voorbeelden daarvan is de techniek die we ook in de nieuwe Splinter Cell zien, namelijk contextual interfaces. De omgeving wordt daardoor onderdeel van de gamebeleving. Cage: “Accepteer dat gamedesigners ook de schrijvers worden. Zij weten hoe hun game zich het beste leent voor een eigen, originele manier van verhalen vertellen. Streef naar niets minder dan kunst.”
Censuur
Twee keer wordt het praatje van Cage onderbroken door instemmend applaus uit de zaal. Zijn oproep om marketingmensen te weren uit creatieve meetings kan rekenen op enthousiaste bijval, maar ook het gepassioneerde pleidooi voor een herziening van de huidige strenge leeftijdsrating (of censuur zoals hij het zelf koppig blijft noemen) krijgt de handen op elkaar. Het voorbeeld dat hij geeft is even komisch als schrijnend: “In Fahrenheit staat op een moment een vrouw onder de douche. Wij lieten de camera langzaam om haar heen roteren en op een gegeven moment is in de reflectie van de spiegel de zijkant van haar borst te zien. In Amerika mochten we dat alleen in de game laten als de vrouw een badpak zou dragen. Een badpak! Onder de douche!” |
